ده قانون برای اینکه زندگی را یهجور دیگه ببینیم .

قانون نخست: تا ندونین چی می‌خواین به هدف نمی‌رسین

قانون دوم: این خود شما هستین که سرنوشت خودتونو رقم می‌زنین
قانون سوم: هر که از کار خودش سودی می‌بره
قانون چهارم: به جای انکار واقعیت‌ها به اونها توجه کنین
قانون پنجم: یا موفق می‌شین یا موفق نمی‌شین
قانون ششم: زندگی به عمل پاداش می‌ده

قانون هفتم: حقیقتی در کار نیست؛ مهم استنباط شماست

قانون هشتم: مشکلات و گرفتاری‌های زندگی تموم شدنی نیست

قانون نهم: ما به دیگران می‌آموزیم که چگونه با‌هامون رفتار کنن

قانون دهم: بخشیدن نشونه‌ی قدرته»

شما بازدید کننده عزیز چه قوانینی به این ده قانون اضافه می کنید .اگه مایل باشید  در قسمت نظرات ذکر کنید . با تشکر از شما

كنار سینما ایستاده بود به تصویر روی سر در سینما نگاه می‌كرد، تو یه گوشه، تصویر پسری بود كه یه عینك مشكی به چشم داشت و یه عصای سفید هم تو دستش بود، تو گوشه دیگر عكس دو تا پرنده كه با منقار و یه تیكه چوب ، لاك پشتی رو به طرف آسمون می‌بردند.

رگبار بارون تمام لباساشو خیس كرده بود ، آروم نگاهشو از پرده سینما كند و دستشو از عصای زیر بغلش جدا كرد و شال گردنشو دور گردنش پیچوند.

باد سردی هم می‌وزید، دختر بیچاره با زحمت فراوان و با كمك عصا ، خودشو به تیر برق كنار خیابون رسوند و به اون تكیه داد.

مدام عصا را بلند می‌كرد، ماشینها با سرعت و بی‌توجه از كنارش می‌گذشتند، راننده‌ای با ترحم كنارش ترمز كرد، با سختی زیاد در حالی كه پاهاشو رو زمین می‌كشید خودشو به ماشین رساند، دو قدمی ماشین پایه عصاش تو یه چاله كوچكی گیر كرد، دختره نقش زمین شد، به دور و برش نگاه كرد وبا كمك مسافری سوار ماشین شد.

راننده یه نگاهی به دختره معلول كرد و از سر ترحم گفت : آخه مگه مجبوری با این حال و روزت و تو این هوا بری سینما. دختره یه نگاه معنی داری به راننده كرد و چیزی نگفت.

خانم بغل دستی هم از دختره پرسید : بیرون اومدن با این وضع براتون سخت نیست ، او با گوشه آستینش شیشه ماشین رو پاك می‌كرد، اینطوری پاسخ داد :
" سخت نگاه‌های ترحم آمیز مردمه.

بغض گلویش رو می‌گیره اما با لبخندی كاملا ساختگی میگه: كاش نگاه مردم به معلولان عوض می‌شد و با ترحم به ما نگاه نكنند وكاش همه نگاهها خدایی می‌شد.

بعد از گفته‌های این دختر معلول به یاد اسم فیلم رو سر در سینما افتادم كه درشت با خط سفید بالای پرده نوشته شده بود " به رنگ خدا".

وی كه به اصرار من ، خود را " مینا" و ‪ ۲۱‬ساله معرفی كرد و گفت: تا هشت سالگی من مانند همه بچه‌های دنیا روی پاهای خودم راه می‌رفتم و بازی می‌كردم و مجبور نبودم از عصای فلزی به عنوان پا استفاده كنم.

به اینجای صحبتش كه رسید حرفشو خورد و سپس با صدایی گرفته خاطرنشان‌كرد:
تا اینكه به دلیل تزریق اشتباه آمپول از دو پا فلج شدم و از اون روز تا حالا مجبورم منت عصای فلزی رو بكشم و زیر نگاه‌های ترحم آمیز دیگران زندگی كنم.

راننده هم با شنیدن اظهارات این دختر معلول، بی‌سبب آهی كشید ، افزود :
ببین یه اشتباه كوچك این طفل معصوم را به چه روزی انداخته‌است، واقعا جواب این اشتباه كی باید بده؟
مینا تصریح كرد : اگر مردم باور كنند كه معلولیت ناتوانی نیست ، بلكه محدودیت است نگاهشون به این افراد عوض خواهد شد

خسته ام خسته از این قافیه ی تکراری

خسته از درد سر و مشغله های کاری

خسته ام خسته از این جور و جفاء و نیرنگ

خسته ام خسته از آن خواب پس از بیداری

برای دوست

اندوهم
 همه از اینجاست
 که دستان عاشق تو
 تنهاست
 بگذار پاهای کوچکم را
 با یاقوتی
 بیارایم
 و دستانم را
 با عطری آغشته کنم
 که عشق را
 جار زند
 و هرزه گی را
 آه که پستانهای تو
 پر شیرترین جام جهان است
 شهدی آغشته به خون
 خونی
 آغشته به زهر
مایه حیاتی
 که در رگهای من جاری است
 بگذار هرزگی و جنون را
جار زنم
 که از تقدس ریکارانه گربه ها
 بیزارم

نمی دانم پس از مرگم چه خواهد شد

نمی خواهم بدانم گوزه گر از خاک اندام چه خواهد ساخت

ولی آنقدرمشتاقم که از خاک گلویم سوتکی سازد

گلویم سوتکی باشد به دست طفلکی گستاخ و بازیگوش

و او یکریز و پی در پی دم گرم خودش را در گلویم سخت بفشارد

و خواب خفتگان خفته را آشفته سازد

بدینسان بشکند دایم سکوت مرگبارم را

                                                                    دکترعلی شریعتی

وداع

می روم خسته و افسرده و زار
سوی منزلگه ویرانه خویش
به خدا می برم از شهر شما
دل شوریده و دیوانه خویش
می برم تا كه در آن نقطه دور
شستشویش دهم از رنگ نگاه
شستشویش دهم از لكه عشق
زین همه خواهش بیجا و تباه
 می برم تا ز تو دورش سازم
ز تو ای جلوه امید حال
می برم زنده بگورش سازم
تا از این پس نكند باد وصال
 ناله می لرزد
می رقصد اشك
آه بگذار كه بگریزم من
از تو ای چشمه جوشان گناه
شاید آن به كه بپرهیزم من
بخدا غنچه شادی بودم
دست عشق آمد و از شاخم چید
شعله آه شدم صد افسوس
كه لبم باز بر آن لب نرسید
عاقبت بند سفر پایم بست
می روم خنده به لب ‚ خوینن دل
می روم از دل من دست بدار
ای امید عبث بی حاصل

خواهی که دلت نشکند از سنگ مکافات

مشکن دل کس را که در این خانه کسی هست

دانی که چرا خدا به ما داده دو دست

یک دست به کار خویشتن پردازی

من معتقدم که اندر آن سری هست

وان دست دگر زدیگران گیری دست