مردم اشتباهاتشان را روی هم می ریزند و غولی به نام تقدیر می سازند

خدایا در خدایی تو انكار نیست
ولی این رسم خدایی سر كار نیست
تو گفتی كه هركس خطا كندعذابش دهی
خودت صاحب خطایی عذابی در كارنیست

فرستنده دوست عزیز اقا محمد جواد گل

وداع

سكوت صدای گامهایم را باز پس می دهد
 با شب خلوت به خانه می روم
 گله ای كوچك از سگها بر لاشه ی سیاه خیابان می دوند
 خلوت شب آنها را دنبال می كند
و سكوت نجوای گامهاشان را می شوید
من او را به جای همه بر می گزینم
و او می داند كه من راست می گویم
او همه را به جای من بر می گزیند
 و من می دانم كه همه دروغ می گویند
چه می ترسد از راستی و دوست داشته شدن ، سنگدل
بر گزیننده ی دروغها
 صدای گامهای سكوت را می شنوم
 خلوتها از با همی سگها به دروغ و درندگی بهترند
 سكوت گریه كرد دیشب
سكوت به خانه ام آمد
 سكوت سرزنشم داد
 و سكوت ساكت ماند سرانجام
 چشمانم را اشك پر كرده است

اگر كسی را دوست داری؟

شكسپیر : اگر كسی را دوست داری رهایش كن سوی تو برگشت از آن توست و اگر برنگشت از اول برای تو نبوده

بهانه تو

شناختنت بی گناهترین گناهم بود یافتنت بهانه دلم و خواستنت نیازم و با تو بودن آرزویم و تو را گم کردن ، پیدایش سراب بود تو مانند پرستو آمدی و به دورترین دیار غربت رفتی . بی تو ثانیه ها تکراری شده اند و آیینه چیزی جز سراب را نشان نمی دهد و شقایق غریبی می کند و جاده در انتظار مسافر است و هنوز دلم بدون تو بهانه می گیرد و من آرزوهایم را عاشقانه زمزمه می کنم و منتظرت هستم

از طرف: افسانه