آمد ، به طعنه كرد سلامی و گفت : مرد
گفتم : كه ؟ گفت : آنكه دلت را به من سپرد
وانگه گشود سینه و دیدم كه اشك عجز
تابوت عشق من ، به كف نور ، می سپرد

همواره تویی

شب ها،كه سکوت است وسکوت است و سیاهی
آوای تو میخوانم از لایتناهی
آوای تو می آردم از شوق به پرواز
شبها،كه سکوت است وسکوت است و سیاهی
امواج نوای تو به من می رسد از دور
دریایی و من تشنه مهر تو ، چو ماهی
وین شعله كه با هر نفسم می جهد از جان
خوش می دهد از گرمی این شوق ، گواهی
دیر از تو گر صبح ابد هم دهدم دست
من سر خوشم از لذت این چشم به راهی
ای عشق ، تو را دارم و دارای جهانم
همراه تویی ، هر چه تو گویی و تو خواهی

گفتم كه سكوت ... ! از چه رو لالی و كور ؟
فریاد بكش ،‌كه زندگی رفت به گور
گفتا كه خموش ! تا كه زندانی زور
بهتر شنود ، ندای تاریخ ز دور
بستم ز سخن لب ، و فرا دادم گوش
دیدم كه ز بیكران ،‌دردی خاموش
فریاد زمان ،‌رمیده در قلب سروش
كای ژنده بتن ،‌ مردن كاشانه به دوش
بس بود هر آنچه زور بی مسلك پست
در دامن این تیره شب مرده پرست
با فقر سیاه.... طفل سرمایه ی مست
قلب نفس بیكستان ، كشت ... شكست
دل زنده كنید تا بمیرد ناكام
این نظم سیاه و ... فقر در ظلمت شام
برسر نكشد ، خزیده از بام به بام
خون دل پا برهنگان ، جام به جام
نابود كنید . یأس را در دل خویش
كاین ظلمت دردگستر ، زار پریش
محكوم به مرگ جاودانی است ... بلیی
شب خاك بسر زند ، چو روز آید پیش